Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

19 Ιουνίου 1865: Ο θάνατος του μεγάλου Εθνικού Ευεργέτη της Ελλάδας Ευαγγέλη Ζάππα

Ο Ευάγγελος (ή Ευαγγέλης) Ζάππας γεννήθηκε στο χωριό Λάμποβο (του Ζάππα) στη Βόρειο Ήπειρο το 1800. Ήταν ο νεότερος γιος του Βασίλη Ζάππα, έμπορος από τους σημαντικούς της περιοχής και της Σωτηρίας, το γένος Μέξη. 
Το χωριό ανήκε στην επαρχία Τεπελενίου, πατρίδα του Αλή Πασά. 

Ο Ευαγγέλης, σε ηλικία 13 ετών, στρατολογήθηκε απ’ τον Αλή Πασά και στάλθηκε φρουρός σε ένα φρούριο κοντά στα Γιάννενα. Με τη συμμαχία των Σουλιωτών με τον Αλή, ο Ζάππας βρέθηκε στο στρατόπεδο του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα των Ελλήνων το 1821 και τέθηκε υπό τις διαταγές του Μάρκου Μπότσαρη. Έγινε, μάλιστα, υπασπιστής και τον ακολούθησε. Μετά το θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη, ο πολέμησε με τον Κωνσταντίνο Μπότσαρη, αδερφό του ήρωα, και στη συνέχεια με τον στρατηγό Νικόλαο Ζέρβα, τον Λάμπρο Βέικο, τον Γκούρα, και συναγωνιστές τον Μακρυγιάννη, τον Νοταρά και τον Πανουργιά. Το 1824, έγινε ταξίαρχος και διοίκησε τα Βλαχοχώρια των Σαλώνων. Σύμφωνα με άλλες πηγές, πολέμησε με τον Καραϊσκάκη, τον Κολοκοτρώνη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. 

Στο τέλος της Επανάστασης αρνείται την χρηματική αποζημίωση για τους αγωνιστές και μεταναστεύει στο Βουκουρέστι το 1831. 
Η περιοχή αυτή των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών είχε την περίοδο εκείνη μεγάλη ελληνική παράδοση, από την εποχή που η Υψηλή Πύλη διόριζε Φαναριώτες στις διοικητικές θέσεις. Ο Ζάππας εγκαταστάθηκε στη Βλαχία, όπου η κοινωνικοοικονομική δομή της περιοχής χαρακτηριζόταν από την ισχνότητα αστικών κέντρων και τα μεγάλα κτήματα και εντάχθηκε στην τοπική κοινωνία χρησιμοποιώντας ένα εκλεπτυσμένο σύστημα δημοσίων σχέσεων. Φρόντισε να εξοικειωθεί με τους άρχοντες και τους ηγούμενους των ελληνικών μοναστηριών οι οποίοι διαχειρίζονταν τα μοναστηριακά κτήματα, ακολουθώντας την τακτική και άλλων Ελλήνων, σύμφωνα με την οποία νοίκιασε και εκμεταλλεύτηκε μοναστηριακά κτήματα στην περιοχή της Γιαλόμιτζας, κοντά στο Βουκουρέστι. Σε τρεις περίπου δεκαετίες απέκτησε τεράστια περιουσία και αντίστοιχα εισοδήματα. Με τη μακροχρόνια απουσία του απ' την Ελλάδα και το ρίζωμα του στη βλαχική κοινωνία ο Ευαγέλλης απέκτησε τη θέληση να ευεργετήσει και την Ελλάδα και τη Βλαχία.

Ο κύριος αποδέκτης των ευεργεσιών του ήταν φυσικά η Ελλάδα, με την πιο εντυπωσιακή εκδήλωση της προσφοράς του να είναι το εγχείρημα αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων. 
Το 1856 έγραψε στο βασιλιά Όθωνα προσφέροντας 400 μερίσματα της Εθνικής Ατμοπλοΐας ώστε τα κέρδη να χρησιμοποιηθούν για την ίδρυση των Ολυμπιακών Αγώνων και για τα βραβεία των νικητών.
Ο Ευάγγελος Ζάππας, μαζί με τον εξάδελφό του Κωνσταντίνο Ζάππα τιμούνται ως εθνικοί ευεργέτες από το 1859, όταν ιδρύθηκαν τα "Νέα Ολύμπια", έκθεση γεωργική, τεχνική και βιομηχανική που ορίστηκε να πραγματοποιούνται ανά τετραετία, ενώ την ίδια χρονιά κατάφερε να αναβιώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε μια πλατεία της Αθήνας.


Στη διαθήκη του άφηνε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, με το οποίο χρηματοδότησε τους αγώνες του 1870 και 1875 που πραγματοποιήθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο που επίσης αναστύλωσε. Οι Ζάππειοι αγώνες του 1859, 1870 και 1875 ήταν επίσης διεθνείς αφού συμμετείχαν αθλητές από την Ελλάδα και την Οθωμανική αυτοκρατορία. 



Ο Ευαγγέλης Ζάππας αναβιώνοντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες για πρώτη φορά από την Αρχαιότητα, έθεσε τη βάση για τους μεγάλους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, από τον Βαρώνο Πιέρ ντε Κουμπερτέν και τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή που ιδρύθηκε το 1894. Χρηματοδότησε επίσης τη δημιουργία του Μεγάρου που φέρει το όνομα του, το Ζάππειο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τους αγώνες ξιφασκίας στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 και ως κέντρο τύπου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, ενώ παραμένει έως σήμερα κεντρικός εκθεσιακός χώρος. 
Το 1863 προσβλήθηκε από ψυχική νόσο. 

Ο Ευαγγέλης Ζάππας πέθανε στις 19 Ιουνίου του 1865 στο Μπροστένι, και ο ξάδερφος του Κωνσταντίνος (ο οποίος διαχειρίστηκε μετά θάνατον την περιουσία του σύμφωνα με τη διαθήκη του) στις 20 Ιανουαρίου του 1892 στο Μάντον της Γαλλίας. Ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους το διέθεσαν για κοινωφελείς και εθνικούς σκοπούς στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, όπου ίδρυσαν εκπαιδευτήρια στο Λάμποβο, την Πρεμετή, τη Νίβανη, το Δέλβινο και τη Δρόβιανη, ενώ μέχρι και σήμερα λειτουργεί το Ζάππειο Παρθεναγωγείο στην Κωνσταντινούπολη. 



Η διαθήκη του Ευαγγέλη Ζάππα

Ο Ευαγγέλης Ζάππας υπήρξε οραματιστής, αλλά με τη διαθήκη του ανέδειξε την πραγματιστική πλευρά της σκέψης του. Συντάσσοντάς την τον Νοέμβριο του 1860, έναν μόλις χρόνο μετά τα Α΄ Ολύμπια, έδειξε ότι όχι μόνο είχε κατανοήσει την αναγκαιότητα των εμποροβιομηχανικών εκθέσεων, αλλά διατύπωσε και εμπεριστατωμένη άποψη για την προστασία και την αναβάθμισή τους. 


Ακληρος και μοναχικός, ιδιότροπος αλλά νουνεχής, ο Ζάππας είχε πλήρη συναίσθηση του μεγέθους της πράξης του. Διορατικός και έμπειρος, οικονομικά ανεξάρτητος, οξύνους και φιλόπατρης, γνώριζε εκ των προτέρων, περισσότερο από όσους ενεπλάκησαν με τη χορηγία του, την εμβέλεια του θεσμού που καθιέρωνε. 

Γι' αυτό στη διαθήκη του φρόντισε να τονίσει ότι όχι μόνο οι συγγενείς του, αλλά και «πας Έλλην, χωρίς εξαίρεσιν, έχει το δικαίωμα να επαγρυπνήση εις την εκτέλεσιν των διατάξεων της παρούσης διαθήκης μου και τους εναντίους αυτής να τους υποχρεώση διά του νόμου προς αποζημίωσιν και αποκατάστασιν των ειρημένων διατάξεων». 


Η βούληση του Ζάππα αποτυπώθηκε με σαφήνεια ιδιαίτερα στην εντολή που άφηνε στον εξάδελφό του Κωνσταντίνο: «Να κτίση το κατάστημα των Ολυμπίων μετά του σταδίου αυτού αξιοπρεπές και ευρύχωρον, κατά το σχέδιον όπου έχω στείλει του κ. Ραγκαβή». Σύμφωνα επίσης με τη διαθήκη, το λείψανο της κεφαλής του εθνικού ευεργέτη, «εγκλεισμένον εντός αργυράς θήκης εν σχήματι ναΐσκου», εντοιχίστηκε στον αριστερό τοίχo του κυκλικού σχήματος Περιστυλίου του Μεγάρου την ημέρα των εγκαινίων του (1888). Μια αναμνηστική πλάκα απομένει για να θυμίζει τον χώρο όπου βρίσκεται έως σήμερα η κεφαλή του Ευαγγέλη Ζάππα. 



από  toorama.blogspot.com


Το αρχοντικό του Ευαγγέλη Ζάππα όπως σώζεται σήμερα 
στο Λάμποβο του Ζάππα Αργυροκάστρου

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

16 Ιουνίου 1961: Ο Εξαίρετος Οπλαρχηγός της Ηπείρου Θύμιος Λιώλης περνά στην αθανασία - Βίντεο και φωτογραφίες από την εκδήλωση στο Μνημείο του στην Κρανιά


Ο αϊτός του βουνού και του κάμπου, χαρισματικός ηγέτης και εξαίρετος οπλαρχηγός της Ηπείρου Ευθύμιος Γεωργίου Λιώλης γεννήθηκε στην Κρανιά της Β. Ηπείρου το 1880  και εκοιμήθη στην Αθήνα στις 16.6.1961.  Για τους διακεκριμένους άνδρες κάθε γη είναι τάφος («Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος» Αρχαίο ελληνικό ρητό).

 

Του Κωνσταντίνου Γίγα

Έφεδρου Λοχαγού Πυροβολικού — Δημοσιογράφου-Αλβανολόγου, τ. Προέδρου του ιστορικού «Συλλόγου Βορειοηπειρωτών»


Δεν υπάρχει ούτε αρχή ούτε και τέλος στη βιογραφία – ιστορία του οπλαρχηγού του Μακεδονο-Ηπειρωτικού Αγώνος Θύμιου Λιώλη.Οπως  δεν υπάρχει αρχή και τέλος στους αγώνες για την λευτεριά της Ελληνικότατης Μακεδονίας και Ηπείρου. 
Λεβέντης καπετάνιος του Βούρκου και των Ριζών, τον έτρεμαν οι Αλβανοί αγάδες, οι αλλοεθνείς πλιατσικολόγοι, οι Τούρκοι, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί,  οι Αλβανοί και οι Ελληνες κομμουνιστές. 

Οι Λιώληδες ήταν ένας δικέφαλος αετός που δεν νοιάστηκαν μόνο για την φωλιά τους, αλλά πέταξαν ψηλά και μακριά σε όλον τον γαλανόλευκο αέρα, σε ολόκληρα τα άγια πάτρια εδάφη από την Κρανιά Αγ. Σαράντα και Δελβίνου μέχρι τη Μακεδονία και ολόκληρη την Ελλάδα. Σύμφωνα με τα ντοκουμέντα που έχω στα χέρια μου του αείμνηστου Σπύρου ΛΑΜΠΡΙΔΗ – Ηπειρώτη  δημοσιογράφου για τους ηρωικούς Βαλκανικούς Πολέμους στις περιοχές από την Αρτα – τα Τζουμέρκα, ως το Ζαγόρι- Καραμπεριά και πέραν το παλιό Πωγώνι, την Ντουβάδρα, στη μάχη της Κορώνης, ο Σωτήρης και ο Θύμιος Λιώλης και ο Αργυροκοστρίτης Γιάννης Πουτέτσης, μαζί με τους Κολοβαίους προστατεύουν τους φτωχούς. Το 1914 ο συνταγματάρχης Δημήτριος Δούλης συνέστησε το Σύνταγμα του Δελβίνου με διοικητή τον Βλάσση Καραχρήστο. 
Ο Θύμιος Λιώλης με τα διαλεκτά παλικάρια του εντάχτηκε σ’ αυτό και ανέλαβε τη διοίκηση του λόχου όπου πολεμούσαν τρία μερόνυχτα τους Λιάπηδες του άγριου Κουρβελεσίου. Εκεί ο ανθυποπλοίαρχος Στέφανος ΖΟΥΠΑΣ από τη Χιμάρα πληγώθηκε βαριά με σπασμένο πόδι στα τελευταία σπίτια της Κορώνης. Βγάζει το πιστόλι του για να σκοτωθεί και να μην πέσει ζωντανός στα χέρια του Μερσίν Γκιότση.  
Πρόβαλε τότε ο ηρωικός ήρωας, ο Καπετάν Θύμιος Αιώλης, άψογος, άτρομος, κυπαρισσένιος. «Εγώ, λέει, θα πάω μόνος μου να φέρω εδώ τον λαβωμένο Ζούπα. Βαλλόμενος από παντού στην ανηφοριά της Κορώνης, βρήκε τον Ζούπα να βογγά από τους πόνους με το πιστόλι στο χέρι. Τον φορτώθηκε στις πλάτες του σαν να πήγαινε σε γάμο ή σε πανηγύρι, ενώ εκατοντάδες σφαίρες βουίζανε σαν μελίσσια γύρω του. Απτόητος, κατόρθωσε να φτάσει φορτωμένος εκεί όπου τους περίμενε χλιμιντρώντας το σπαθάτο ψαρί άλογό του που είχε αφήσει δεμένο σε ένα δέντρο όταν ανέβηκε στην Κορώνη. Καβάλησε ο Καπετάν Θύμιος το άλογό του, πήρε στη σέλα μπροστά τον Ζούπα και έφτασε στους δικούς του, χωρίς να τον βρει ούτε μία σφαίρα.  Και μιαν άλλη ιστορία απ’ τις ατελείωτες του Καπετάνιου: Στην  γνωστή μάχη της Τσούκας όπου σκοτώθηκε ο Γιάννης Πουτέτσης, αν και οι σφαίρες έπεφταν σαν χαλάζι, ο Θύμιος χίμηξε σαν αετός και πήρε τα επίσημα έγγραφα από τις τσέπες του νεκρού πια Πουτέτση και την επαύριον έστειλε αυστηρή προειδοποίηση προς τον διοικητή των Τουρκαλβανών να επιστρέψει τα κομμένα κεφάλια που τα είχαν κρεμάσει στην πλατεία του Δελβίνου γιατί αλλιώς θα έκοβε του ιδίου. Την άλλη μέρα τα κομμένα κεφάλια των παλικαριών θα ενταφιάζονταν δίπλα στο νεκρό τους σώμα.
 Υπό την δυναμική επέμβαση του καπετάνιου Θύμιου, στις 20 Ιουνίου 1943, τα σχέδια του αλβανικού και ελληνικού Κ.Κ. γκρεμίζονται στο κενό. Ερεθισμένοι οι Τουρκαλβανοί σχεδίασαν τη δολοφονία του καπετάνιου αλλά το σχέδιο αυτό  δεν πραγματοποιήθηκε, γιατί φοβούνταν τον πατέρα του Γιώργο Λιώλη και ιδιαίτερα το μεγάλο αδελφό του Βασίλη (Τσίλη) που ήταν ατρόμητο παλικάρι. Παρ’ ότι αργότερα θα αναγκαζόταν να περπατήσει με ξύλινα πόδια, θα παρέμενε μεγάλος συμπαραστάτης τού κατά μικρότερου αδελφού του Θύμιου. Τα πόδια του Τσίλη ήταν κομμένα και τα δύο από τις αθλιότητες και τα βασανιστήρια των φυλακών της Ιταλίας. Ο Τσίλης και ο Θύμιος Λιώλης άρχισαν τους αγώνες από το 1900-1903 ενάντια σε αρκετές δυνάμεις Τουρκαλβανών, υπό την αρχηγία των Νιμέτ Αμπάζι και Σαλί Μπούτκα, Σαλί Βρανίστι, Αλί Μπινιέρι, από το Ζουλιάτι και  πολλών άλλων  και βγαίνουν νικητές. Πρώτος ο Καπετάνιος στο πλευρό του θρύλου της Μακεδονίας, Μακεδονομάχου Παύλου Μελά, όπου τον κάλεσε κοντά του να αγωνιστούν εναντίον των Βουλγάρων Κομιταζήδων και Τούρκων το 1904-1909, αν και η Ηπειρος είχε τις δικές της περιπέτειες. Το προσωπικό της ενδιαφέρον έδειξε και τον θαύμασε η βασίλισσα Ολγα όταν τραυματίστηκε στους Μακεδονικούς Αγώνες και τον επισκέφτηκε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου τον είχαν μεταφέρει τα παλικάρια του Μελά.
 Πρώτος ο Θύμιος μεταξύ των πρώτων το 1912 – 1913 να διώξουν τους Τούρκους από τα πάτρια εδάφη. 
Πρώτος ο Θύμιος στον Αυτονομιακό Αγώνα του 1914 υπό τον Γιώργο Χρ. Ζωγράφο από το Κεστοράτι με τους θριάμβους στο πλευρό του υπουργού Αμύνης της Αυτονόμου Ηπείρου, στρατηγού Δημητρίου Δούλη και σηκώνει την γαλανόλευκη. Πρώτος ο Θύμιος στην Αργεντινή, όταν η πατρίδα τού ανέθεσε εθνική αποστολή, που εξετέλεσε στο ακέραιο, παρά τους κινδύνους σε άγνωστη χώρα. 
Πρώτος ο Θύμιος στον εκκλησιαστικό και σχολικό αγώνα της Βορείου Ηπείρου (1934-1935), που δικαιώθηκε εν μέρει. 
Πρώτος ο Θύμιος πολεμάει με τον Τουρκαλβανό Σαλί Βρανίστι στην Παπαράχη της Κρανιάς, όπου και του βούλωσε την κάννη το 1936. Ατρόμητος ο Θύμιος θα έμπαινε στο παλάτι του βασιλιά Αχμέτ Ζώγου με το πιστόλι κρυμμένο στα πλούσια και μακριά μαλλιά του. 
Πρώτος ο Θύμιος Λιώλης τον Οκτώβριο του 1940, αν και σε μεγάλη ηλικία (60 ετών), πολεμώντας κατά των Ιταλών και Αλβανών συνεργατών τους. Πρώτος ο Θύμιος με την προέλαση του Ελληνικού Στρατού και την αποβίβαση του Βασιλικού Ναυτικού στους Αγίους Σαράντα στις 6 Δεκεμβρίου 1940 και οδήγησε τους φαντάρους μας στο Κουρβελέσι, στην Λιαμπουριά. 
Για την παλικαριά του αυτή τού απονέμεται ο τίτλος του Εξαίρετου Οπλαρχηγού της Ηπείρου. Πρώτος ο Θύμιος σχημάτισε την Βορειοηπειρωτική Απελευθερωτική Οργάνωση. Πρώτος ο Θύμιος με τον Τσάβο Κόκκαλη μπήκαν στους Αγ. Σαράντα και στο Δέλβινο τον Σεπτέμβριο του 1943, όταν η ιταλική στρατιά αφέθηκε στην τύχη της υπό τον στρατάρχη Μπαντόλιο, υψώνοντας την ελληνική σημαία. 
Πρώτος ο Θύμιος με τον Τσάβο Κόκκαλη και τον Παπανδρέα μπήκαν στους Αγ. Σαράντα τον Οκτώβριο του 1944 εκδιώκοντας τους Γερμανομπαλίστες, υψώνοντας και πάλι τη γαλανόλευκη και εγώ, μικρό ανταρτάκι τους και θαυμαστής τους, κρατούσα τη μουσκέτα με καμάρι. Ναι, είμαι γόνος του μεγάλου Θύμιου Λιώλη και είμαι περήφανος γι’ αυτό, αφού χάρη σ’ αυτόν νιώθω σήμερα ότι σχετικά έκανα το καθήκον που μου δίδαξε «Ελλάς – Ελλάς, να μην τη ξεχνάς».
Ο θρυλικός καπετάνιος του Βούρκου κηρύχθηκε άσπονδος εχθρός του χοτζικού καθεστώτος και το όνομά του καταπολεμήθηκε επί 50 συνεχή χρόνια. Ο Καπετάν Θύμιος Λιώλης είναι λαμπρό παράδειγμα για τις επερχόμενες γενεές, για μελλοντικούς αγώνες μέχρις ότου ο διακαής πόθος των Ελλήνων, για λεύτερη Βόρεια Ηπειρο, γίνει πραγματικότητα. 
Θύμιος Λιώλης και Βόρειος Ηπειρος είναι δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους: Η Ιστορία έγραψε με ανεξίτηλα γράμματα το όνομα του ήρωα και οι μεταγενέστεροι θα αντλούν δύναμη από την ανδρεία του οπλαρχηγού των βορειοηπειρομακεδονικών βουνών και θα υμνούν εσαεί τα κατορθώματα του απαράμιλλου αγωνιστή της Χριστιανοσύνης και του Ελληνισμού.

Αιωνία σου η μνήμη, αθάνατε Καπετάνιε, που πενθούσες τη Βόρειο Ηπειρο μέχρι το μνήμα σου.

Η εφημερίδα ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΝ ΜΕΛΛΟΝ για τον θάνατο του Θύμιου Λιώλη

Απέθανε το παλληκάρι του Βούρκου

Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΘΥΜΙΟ ΛΙΩΛΗΣ

Το πρωί της Παρασκευής 16 Ιουνίου, απέθανε στο Κρατικό Νοσοκομείο, όπου ενοσηλεύετο από ολίγων ημερών, το γνωστό σε όλη τη Βόρειο Ήπειρο και ιδιαίτερα στην Επαρχία Δελβίνου παλληκάρι, ο θρυλικός αρχηγός του Βούρκου, ο καπετάν Θύμιο Λιώλης, σε ηλικία 83 ετών. Η είδηση του θανάτου του, εσκόρπισε αφάνταστη λύπη σ’ εκείνους που τον γνώρισαν από κοντά, σ’ εκείνους που επολέμησαν μαζύ του και εξετίμησαν τα καταπληκτικά κατορθώματά του, τους συνεχείς αγώνας του, το ακατάβλητο θάρρος του, τη λεβεντιά του. Ο Θύμιος Λώλης γεννήθηκε στην Κρανιά του Δελβίνου και από μικρός εμποτίστηκε με μίσος κατά των αγάδων, των τσιφλικάδων της περιοχής και όλων των εχθρών του Γένους και διάλεξε το ντουφέκι ως μοναδικό μέσο για να τους πολεμήσει.
Το 1904 ο επίσης θρυλικός αρχηγός της Χειμάρρας Σπυρομίλιος τον έστειλε στη Μακεδονία υπό τας διαταγάς του ωσαύτως θρυλικού Ηπειρώτη αρχηγού Παύλου Μελά, όπου επολέμησε γενναία. ‘Υστερα, γύρισε στην πατρίδα του και ωργάνωσε ανταρτικό σώμα δικό του, το οποίο συνειργάσθη το 1912 με τον αείμνηστο Αργυροκαστρίτη Οπλαρχηγό Ι. Πουτέτση. Μετά τον φόνο του Πουτέτση στην «Τσούκα» της Επαρχίας Δελβίνου, ο Θύμιος συνέχισε τους αγώνας του πολεμώντας και τους Τούρκους και τα άτακτα στίφη των αλβανικών συμμοριών, που εμφανίσθηκαν τότε με την κήρυξιν του πολέμου, για να τρομοκρατήσουν τον ελληνικό πληθυσμό και ιδρύσουν την Αλβανία. Το 1914 με την κήρυξη της Επαναστάσεως του Βορειοηπειρωτικού λαού εναντίον των ισχυρών της Γής για την άδικη απόφασή τους, ο καπετάν Θύμιος από τους πρώτους προσεχώρησε σ’ αυτήν. Πολέμησε γενναία σε όλες τις μάχες, προκαλέσας τον θαυμασμόν δια την τόλμην του, την ευκινησίαν του και την καταπληκτικήν σκοπευτικήν του ικανότητα.
Μετέπειτα όταν η Βόρειος Ήπειρος επεδικάσθη εις τους Αλβανούς, ο καπετάν Θύμιος σε όλους τους αγώνας του εκεί Ελληνισμού έδινε το παρόν. Το 1934 κατά την απεργία των κατοίκων δια τα σχολεία ο Θύμιος με τους άλλους ηγέτας του εκεί Ελληνισμού εξωρίσθη. Και κατά τον πόλεμο του 1940 ο Θύμιος Λώλης πρώτος στον αγώνα.
Το 1941 ήρθε στην Αθήνα ως πρόσφυγας. Μα οι Αλβανοί που αποτελούσαν τη θλιβερή συνοδεία των Ιταλών, τον συνέλαβαν, τον μετέφεραν στα Τίρανα και τον κατεδίκασαν διότι κατά τον πόλεμο βοήθησε τον ελληνικό στρατό. Τον άφισαν αργότερα, αλλά ο καπετάν Θύμιος δεν ησύχασε. Ωργάνωσε σώμα από 500 περίπου Βουρκάρηδες και πολεμούσε κατά των Γερμανών, Ιταλών και Αλβανών. Οι Αλβανοί όμως δεξιοί και αριστεροί τον κυνήγησαν και το 1944 κατέφυγε με λίγα παλληκάρια στις ομάδες του Ζέρβα. ‘Ηρθε στην Αθήνα ζώντας πάντοτε με τον καυμό πώς θα ξαναγυρίση πίσω στον τόπο του, αλλά πέθανε πικραμένος που δεν πραγματοποιήθηκε ο πόθος του.
Το «Ηπειρωτικόν Μέλλον» που τον φιλοξενούσε πάντοτε στα γραφεία του και φεύγοντας απ’ αυτό προ ημερών έπεσε στο δρόμο από τους πόνους που του προξενούσαν τα τραύματα πούχε στο σώμα του, γράφει τα λίγα αυτά λόγια. Η δράση όμως του θρυλικού καπετάν Θύμιου, είναι πολύ μεγάλη και θα επανέλθη. Δεν κλαίει για το θάνατό του, γιατί στα παλληκάρια δεν ταιριάζουν κλάματα. Μα κι αν πέθανε οι αγώνες του και οι θυσίες του θα μείνουν πάντα χαραγμένοι στη σκέψη όλων των Βορ/τών. Στα βουνά και τα λαγκάδια του Νομού Αργυροκάστρου και ιδιαίτερα της Επαρχίας Δελβίνου θα αχάη το θρυλικό τραγούδι:
«Μέσ’ της Δρόβιανης τη ράχη Θύμιο Λιώλης κάνει μάχη».

Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ

Η νεκρώσιμη ακολουθία του αείμνηστου Μπάρμπα Θύμιου εψάλη την επομένη και ώρα 11 στο Ναό των Αγίων Αναργύρων. Προσήλθον δε εις αυτήν όλα σχεδόν τα Διοικητικά Συμβούλια των Βορειοηπειρωτικών Οργανώσεων και πολλοί συμπατριώται. Κατετέθησαν στέφανοι: Της Κ.Ε. Βορ. Αγώνος- με δαπάνες της οποίας και εκηδεύθη- της Ενώσεως Επαρχίας Δελβίνου κλπ. Τον απεχαιρέτισαν δε εκφράσαντες την θλίψιν των και εξάραντες τους αγώνας του:Ο Σεβ. Μητροπολίτης Αργυροκάστρου κ. Παντελεήμων και Πρόεδρος της Κ.Ε.Β.Α., ο κ. Μιχ. Πάντος Πρόεδρος της Ενώσεως Επαρχίας Δελβίνου, ο κ. Κ. Κίκιλης, ο Πρόεδρος της Αδελφότητος Δροβιανιτών και συμπολεμιστής του κατά το 1914 κ. Κ. Σούτης, ο κ. Β. Τσέπος, φαρμακοποιός συνεργάτης του εις την Επαρχίαν Δελβίνου και Κ. Καραθάνος εκ μέρους των νέων της Επαρχίας του Βούρκου. Άπαντες δε τον συνώδευσαν στην τελευταία του κατοικία με εκδηλώσεις ειλικρινούς θλίψεως.

Αθ. Γκογκώνης

Το βίντεο με ολόκληρη την εκδήλωση για την 103η επέτειο της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου στο Μνημείο του Θύμιου Λιώλη στην Κρανιά Δελβίνου

Φωτογραφίες














Οι φωτογραφίες που περιέχουν λεζάντα προέρχονται από το ιστολόγιο "Ο Παιδαγωγός"

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

To μέλος του προεδρείου Λευτέρης Πρίφτης στο STAR για τις προκλήσεις Βελίου


Οι αλβανικές προκλήσεις δεν έχουν τέλος. Σήμερα ο εθνικιστής και επικεφαλής της οργάνωσης για την "Ενωμένη Αλβανία", Ταχίρ Βελίου κατέβασε την ελληνική σημαία από το χωριό Κρανιά της Β.Ηπείρου και, όπως μπορείτε να δείτε στο ΒΙΝΤΕΟ, που ανέβασε ο ίδιος την πατάει με μίσος, και την χαρακτηρίζει "σκουπίδι".
Με αναρτήσεις στο Facebook γράφει: «Το κίνημα για την "Ενωμένη Αλβανία" δεν θα επιτρέψει στους γείτονές μας να παραβιάζουν την εδαφική κυριαρχία  και ακεραιότητα της δημοκρατίας της Αλβανίας. Το κίνημα για την “Ενωμένη Αλβανία" είναι έτοιμο να χτυπήσει  όλους τους εχθρούς του αλβανικού έθνους».
Ακόμα όμως πιο προκλητική είναι η απάντηση του εθνικιστή στο Star. Δηλώνει ότι η Πρέβεζα ανήκει στους Αλβανούς. «Για ποιο λόγο να υπάρχει σημαία της Ελλάδας στο Δέλβινο της Αλβανίας; Αν  πρέπει να υψωθεί μια σημαία, αυτή θα είναι η αλβανική στην Πρέβεζα, όπου είναι τα πραγματικά σύνορα της Ενωμένης Αλβανίας».
Ο Ταχίρ Βελίου θεωρείται από τους πιο σκληροπυρηνικούς εθνικιστές της Αλβανίας. Στη λέξη εχθρός "βλέπει" πάντα την Ελλάδα και η κίνηση του αυτή θεωρείται αντίποινο μετά την ανάρτηση του χάρτη της Β. Ηπείρου από τον Μητροπολίτη Κόνιτσας.
«Πρώτα εμείς , μετά ο μητροπολίτης... Ο Ταχίρ Βελίου παίζει το ακραίο παιχνίδι που παίζει η πολιτική της Αλβανίας. Κάνει γύρα στην Βόρεια Ήπειρο και κατεβάζει, όπου υπάρχει, την ελληνική σημαία» , είπε στο Star το μέλος του προεδρείου του Εθνικού Συλλόγου "Βόρειος Ήπειρος 1914", Λευτέρης Πρίφτης.
Μάλιστα πριν ένα χρόνο είχε απαγορευτεί η είσοδος του εθνικιστή στη χώρα μας, καθώς ήθελε να παρουσιάσει στα Γιάννενα βιβλίο του, σχετικά με την αποκαλούμενη «Μεγάλη Αλβανία» .
Όλες αυτές οι εθνικιστικές κορώνες έχουν βάλει σε αναμμένα κάρβουνα Ευρώπη και Νάτο, ενώ στη Ρωσία κάθε μέρα πληθαίνουν τα δημοσιεύματα που "βλέπουν " την 11η Ιουνίου, ημέρα εκλογών στο Κόσσοβο, ως ορόσημο για τις πρώτες απειλητικές ορέξεις των Αλβανών.
Με αφορμή την παραφιλολογία για την Μεγάλη Αλβανία, το ΓΕΣ διέρρευσε φωτογραφίες με την εκπαίδευση LEOPARD, με την υποσημείωση πως «εμείς δεν είμαστε η Γιουγκοσλαβία του 1999».  
star.gr

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Η κεντρική ομιλία της εκδήλωσης στην Κρανιά από τον κ. Ευάγγελο Παπαχρήστο

103 χρόνια από έναν μεγάλο αγώνα και από ένα Πρωτόκολλο

Βορειοηπειρώτισσες και Βορειοηπειρώτες, Ελλαδότισσες και Ελλαδίτες.
Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε τον Καπετάνιο και Οπλαρχηγό της Βορείου Ηπείρου και της Ελλάδος, τον αγάδοφάγο και τουρκοφάγο, τον Αυτονομιομάχο, Μακεδονομάχο και πολέμιο των Ιταλο-γερμανών, Θύμιο Λιώλη, στο πρόσωπο του οποίου τιμούμε και όλους εκείνους που με τους αγώνες και τις θυσίες τους κατόρθωσαν να φέρουν εις πέρας το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα και ανάγκασαν τις Μεγάλες Δυνάμεις να αναγνωρίσουν τον αγώνα τους και να υπογράψουν ένα Πρωτόκολλο με την προϋπόθεση πως γρήγορα το περιεχόμενο του θα έβρισκε υλοποίηση.   
Κι όμως εδώ και 103 χρόνια το ζήτημα της αυτόνομης Βορείου Ηπείρου ήταν και είναι  ένας ανυπέρβλητος κόμπος στο λαρύγγι της εκάστοτε αλβανικής κυβέρνησης και  τόσα χρόνια η «βιομηχανία» για την αμαύρωση του προβλήματος ώστε να εξευτελιστεί και για να ξεχαστεί, λειτούργησε άψογα και  οι βίαιες πράξεις για τον εκφοβισμό κάθε υγιέστατου παράγοντα που πρόβαλλε το θέμα, ήταν ορατές και συχνές.
Όχι μόνον που δεν υλοποιήθηκε, αλλά για 103 χρόνια παραβιάστηκαν συστηματικά τα διεθνώς αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα ανθρώπινα και μειονοτικά  δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.  Το δικτατορικό καθεστώς χτύπησε αμείλιχτα κάθε διαμαρτυρία προς την πολιτική του με φυλακίσεις, εξορίες και πολύμορφη τρομοκρατία. Αποκλειστικός σκοπός ήταν να συρρικνώσει, να αφομοιώσει και να αφανίσει την Εθνική Ελληνική Μειονότητα. 
Μια πολιτική, ένας στόχος μακροπρόθεσμος και που είναι ο θεμέλιων λίθος της οικοδόμησης των σχέσεων με την Ελληνική μας Κοινότητα, και ο σκελετός όλης της πολιτικής τους απέναντί της.
Για 103 χρόνια συνέχισαν μεθοδευμένα και οργανωμένα οι κινητοποιήσεις για την αλλοίωση και την συρρίκνωση του βορειοηπειρωτικού στοιχείου, την εκτόπιση στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα της αλβανικής επικράτειας  Βορειοηπειρωτών και κοινοτήτων, σήμερα με την  δημογραφική αλλοίωση του χώρου με δεκάδες αλλόθρησκες οικογένειες να εγκατασταίνονται  στις δικές μας κοινότητες, παραβιάζοντας το δημογραφικό άσυλο των μειονοτικών ζωνών, καθώς και με τα φαρμακερά βέλη κατά προσώπων, συλλόγων και οργανώσεων που είχαν το κουράγιο να βροντοφωνήσουν και να διεκδικήσουν ένα νόμιμο επικυρωμένο ντοκουμέντο. Στον μαύρο κατάλογο και του «person non grada»  κατάταξαν τον μοναδικό Άνθρωπο που βροντολαλούσε ανά τον κόσμο για τα δίκαια των Βορειοηπειρωτών και που κράτησε ζωντανό το εκκρεμές αυτό θέμα, τον  μακαριστού Σεβαστιανό.
Η λέξη «αυτονομία», αναφέρεται ως καθεστώς ορισμένων περιοχών ενός κυρίαρχου κράτους ώστε να κυβερνώνται και να διοικούνται με δικά τους τοπικά όργανα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο έχουν ανακηρυχθεί αυτόνομες περιοχές στην Ιταλία, στην Ισπανία,  στην Φιλανδία  και πάρα πολλά τέτοια  παραδείγματα ανά τον κόσμο.
Τότε; Γιατί τόσος μεγάλος θόρυβος και φόβος από μια μορφή αυτοδιοίκησης  μέσα στην ίδια την επικράτεια, όπου να εφαρμόσεις τη γλώσσα σου, την δική σου επιτήρηση και τη δική σου αστυνόμευση; Και την πρώτη μορφή, αυτή της πολιτισμικής αυτονομίας που μας αναγνώρισε  η Ευρώπη, δεν τολμούμε να την εφαρμόσουμε. Ξηλώνουν τα μαύρα μεσάνυχτα οι εθνικιστές ύαινες τις ελληνικές πινακίδες, δεν υπάρχουν  δίγλωσσες πινακίδες στις κοινότητες μας, δεν μπορεί να μεταχειριστεί κάποιος στα  κρατικά ιδρύματα την ελληνική γλώσσα, καίνε τα εθνικά μας σύμβολα, ακόμα θα του τραβήξει κάποιος την προσοχή και στους ελεύθερους χώρους ή στα συγκοινωνιακά μέσα επειδή ομιλείς τη γλώσσα σου, όταν η διάταξη το καθορίζει πως η εκπαίδευση η θρησκευτική διδασκαλία γίνεται ελληνιστί και η χρήση της ελληνικής εις τα Δικαστήρια και των αιρετών Συμβούλων.
Δεν μπορεί, να μην  σου επιστρέφεται η δίκαια περιουσία σου και αυτή των εκκλησιών και μοναστηριών  και να καταβροχθίζονται  με ψεύτικους νοθευμένους τρόπους δεκάδες στρέμματα λιβαδότοποι και καλλιεργήσιμη γης, όταν η διάταξη τονίζει: «Διατηρούσι την περιουσίαν των και θα διαθέτουν αυτήν ελευθέρως».
Στις σημερινές συγκυρίες, όταν οι λαοί ζητούν όλα αυτά που τους ανήκουν, βάσει των Διεθνών αναγνωρισμένων και κατοχυρωμένων Συμβάσεων και Πρωτοκόλλων, όταν ο λαός του Κοσσόβου κέρδισε την αυτονομία και ανεξαρτησία του ακόμα και με αιματηρές μεθόδους, όταν οι Αλβανοί των Σκοπίων ζητούν το ίδιο πράγμα, δεν υπάρχουν δυο δρόμοι και δυο σταθμά. Η Ε.Ε. Μειονότητα έχει ένα λόγο παραπάνω να διεκδικήσει. Και χρειάζεται να το διεκδικήσει, για να εφαρμοστούν, τουλάχιστον, οι διατάξεις που συμπεριλαμβάνονται στο Πρωτόκολλο και που έχουν υπογραφτεί.
Την εφαρμογή των διατάξεων, που συμπίπτουν με τα δικαιώματα του ατόμου και των μειονοτήτων, βάσει των Διεθνών Συμβάσεων, ζητούμε. Γι’ αυτό θα φέρνουμε πάντοτε στο προσκήνιο το Πρωτόκολλο αυτό, μπας και το θυμηθεί κάποιος!
Να μην λησμονούμε, στο τέλος της γραφής, ότι η Ε Ε. Μειονότητα, είναι ίσως η μοναδική μειονότητα στα Βαλκάνια που έχει τόση δυνατή νομική υποστήριξη  για αυτονομία και δεν πρέπει να την συγκρίνομε με άλλες μειονότητες που δεν έχουν τέτοια νομική κάλυψη ή που έχουν άλλης μορφής δικαιώματα και ότι υπάρχει ένα αναγνωρισμένο, υπογραμμένο Πρωτόκολλο που εκκρεμεί.    
Πώς θα τα φέρουν όμως στο προσκήνιο όταν η Ε.Ε. Μειονότητα είναι κατακρεουργημένη, διχασμένη, με θολωμένο το μυαλό της και χωρίς προσανατολισμό, όταν οι ιθύνοντές της σκέφτονται μόνον για τις ατομικές φιλοδοξίες, όταν ο φόβος και ο τρόμος συμβαδίζει με τον  ίσκιο του ίδιου του εαυτού μας;

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Χαιρετισμός ΕΣΒΗ 1914 στην εκδήλωση για την 103η επέτειο της Αυτονομίας στην Κρανιά

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες

Την τελευταία δεκαετία και πολύ περισσότερο τις τελευταίες μέρες, παρακολουθούμε την Αλβανία να κερδίζει όλο και περισσότερα για τις μειονότητες της στα γειτονικά κράτη, ενώ παράλληλα εγείρει ανιστόρητες διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδας.
Από την άλλη πλευρά όμως βλέπουμε τις κυβερνήσεις των Τιράνων να καταπατούν ασύστολα τα ανθρώπινα δικαιώματα μας.

Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Υποαντιπροσωπευομένων Λαών και Εθνών δήλωσε το 1994 στη Χάγη ότι, «εάν μια μειονότητα αγωνισθεί αποφασιστικά, τότε γίνεται γνωστή και μπορεί να αγωνίζεται για τα δίκαιά της με πιθανότητα επιτυχίας. Εάν όμως μένει αδρανής, τότε θα εξαφανιστεί, με τις μεθόδους καταπίεσης, εθνικής εκκαθάρισης με αμφίδρομες μεταφορές πληθυσμών και με άλλες μεθόδους του κυρίαρχου κράτους».

Ο εποικισμός στις πόλεις και τα χωριά μας από αλλοεθνείς, η υφαρπαγή των περιουσιών μας, οι αμέτρητες κλοπές και διαρρήξεις στα σπίτια μας που παραμένουν ατιμώρητες, η καταστροφή των εκκλησιών μας, ο σφετερισμός της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ο περιορισμός της μητρικής μας γλώσσας στην δημόσια εκπαίδευση και τον δημόσιο βίο, η μη αναγνώριση της ελληνικής εθνικότητας σε Έλληνες που είναι εκτός της μειονοτικής ζώνης όπως την καθιέρωσε το κομουνιστικό καθεστώς και η τρομοκράτηση όσων διαμαρτύρονται για όλα αυτά που συμβαίνουν, αποτελούν ουσιαστικά μία γενοκτονίας ήπιας έντασης.

Όσο δεν διεκδικούμε και δεν απολαμβάνουμε καθεστώς αυτονομίας, όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες εθνικές μειονότητες σε διάφορα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο θα αφανιζόμαστε από τον τόπο μας, έως ότου καταντήσουμε σαν τους Έλληνες της Ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας και θα αναφέρουμε τη Βόρειο Ήπειρο ως άλλη μία χαμένη πατρίδα.  

Όλοι εμείς είμαστε μάρτυρες της δημογραφικής αλλοίωσης που έχει υποστεί η πόλη των Αγίων Σαράντα, ενώ το ίδιο φαινόμενο εξελίσσεται στη Χιμάρα, που επιταχύνεται μετά την ένωση της με την αλβανική μουσουλμανική επαρχία Βρανίστι.

Η αυτονομία είναι ένα αίτημα ρεαλιστικό και επίκαιρο για την σωτηρία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Και αυτό το αίτημα, ως Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914, το έχουμε προβάλει διεθνώς, τόσο στην Συνδιάσκεψη του ΟΑΣΕ στην Βαρσοβία, όσο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.

Το δικαίωμα όμως στην Αυτονομία το διεκδικούμε όμως και από εδώ, από το έδαφος της Βορείου Ηπείρου, μαζί σας, και το βροντοφωνάζουμε με αφορμή την ιστορική επέτειο του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας.

Με την εφαρμογή της Αυτονομίας, οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου θα διαχειριζόμαστε πλήρως στις πατρογονικές μας εστίες:

α) τα ληξιαρχεία και τα δημοτολόγια μας, εμποδίζοντας την δημογραφική αλλοίωση στις επαρχίες μας,
β) το κτηματολόγιο και τα υποθηκοφυλακεία μας, σταματώντας την υφαρπαγή περιουσιών από αλλοεθνείς και αλλόθρησκους και διορθώνοντας τις αδικίες που έχουν σημειωθεί
γ) τα σώματα ασφαλείας, αντιμετωπίζοντας περισσότερο αποτελεσματικά την εγκληματικότητα και τον εκφοβισμό στα χωριά μας  
δ) τους φυσικούς πόρους στις περιοχές μας, ώστε να έχουμε την απαραίτητη αυτάρκεια 
και ε) το εκπαιδευτικό σύστημα και τα πολιτιστικά Μνημεία, παρέχοντας στα Ελληνόπουλα αυθεντική Ελληνική Παιδεία σε όλα τα επίπεδα και διαφυλάσσοντας τον Ελληνικό Πολιτισμό.

Καλούμε το αλβανικό κράτος να σεβαστεί τα διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματα μας, όπως απορρέουν από το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, την Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και την Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων.

Καλούμε την Ελλάδα, την Ευρώπη και την διεθνή κοινότητα να στηρίξουν τις νόμιμες και ιστορικά κατοχυρωμένες διεκδικήσεις μας!

ΖΗΤΩ Η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ!


(τον χαιρετισμό απηύθυνε εκ μέρους του Συλλόγου ο κ. Μόντης Κολίλας)

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Απάντηση στις ανυπόστατες κατηγορίες και την στοχοποίηση προσώπων από αλβανικά ΜΜΕ - Αποκαθιστούμε την πραγματικότητα για την εκδήλωση στην Κρανιά



Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Εθνικού Συλλόγου "Βόρειος Ήπειρος 1914" στην Κρανιά των Αγίων Σαράντα στις 13 Μαΐου 2017 για την επέτειο της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου και του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας, αποτέλεσε αφορμή για να γραφτεί ακόμα ένα αλλοπρόσαλλο άρθρο από κάποιον αλβανό πασίγνωστο στην χώρα του για τις ασυναρτησίες και τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας που δημοσιεύει κατά καιρούς.

Δεν θα δίναμε καμία σημασία στο συγκεκριμένο όργιο παραπληροφόρησης αν ο εν λόγω μυθιστοριογράφος δεν στοχοποιούσε κάποια πρόσωπα και αν στη συνέχεια αυτές οι κακοήθειες δεν αναδημοσιεύονταν από πλήθος αλβανικών "ενημερωτικών" ιστοσελίδων.

Γι' αυτό λοιπόν επισημαίνουμε τα εξής: 
1ον) Στην εκδήλωση δεν συμμετείχαν εκπρόσωποι κανενός κόμματος, είτε της Ελλάδας είτε της Αλβανίας. Ας μην γράφουν κάποιοι φανταστικές ειδήσεις για να έχουν περισσότερες αναγνώσεις. 

2ον) Καθ' όλη την διάρκεια της εκδήλωσης ήταν αναρτημένες στους ιστούς πίσω από το Μνημείο του Εξαίρετου Οπλαρχηγού της Ηπείρου Θύμιου Λιώλη τρεις σημαίες: της Ελλάδας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Αλβανίας. Ο ισχυρισμός ότι η αλβανική σημαία κατέβηκε είναι ανυπόστατος και αυτό αποδεικνύεται από τις φωτογραφίες που παραθέτουμε. Ο αλβανός λιβελογράφος φρόντισε να παρερμηνεύσει μία φωτογραφία όπου η αλβανική σημαία έτυχε να καλύπτεται εκείνη τη στιγμή στον φακό από μία ελληνική που κρατούσε ένας από τους συμμετέχοντες στην εκδήλωση. 

3ον) Ο κ. Ευάγγελος Παπαχρήστος είναι από τα ελάχιστα δημόσια πρόσωπα εντός του Βορειοηπειρωτικού χώρου που εκφράζεται ανοικτά και με παρρησία για τα δικαιώματα του Ελληνισμού που παραμένει στα πάτρια εδάφη. Με το να αναπαράγεται ακόμα και σήμερα ο χαρακτηρισμός του ως "τρομοκράτη", αποδεικνύεται για άλλη μία φορά το πως εννοούν οι αλβανοί την ειρηνική διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα οποία είναι κατοχυρωμένα από τους διεθνείς οργανισμούς και το ίδιο το αλβανικό κράτος.  

4ον) Η δασκάλα κυρία Μαρίνα Καϊση έχει βγει εδώ και χρόνια στη σύνταξη. Συνεπώς είναι γελοίο να ισχυρίζεται οποιοσδήποτε ότι ανάγκασε μαθητές να πάνε στην εκδήλωση. Αντίθετα μαθητές από τα χωριά Κρανιά, Φοινίκη και Μεσοπόταμος ήταν που συνέβαλλαν αποφασιστικά ώστε να πραγματοποιηθεί αυτή η εκδήλωση, ενημερώνοντας τους μεγαλύτερους και συμμετείχαν με ψυχή σε αυτή την συγκέντρωση τιμής στην μνήμη των προγόνων τους που αγωνίστηκαν για τα δίκαια τους και αποτελούν παράδειγμα για τις επόμενες γενεές. Η κυρία Καϊση από την πλευρά της απήγγειλε από την καρδιά της ένα συγκινητικό ποίημα που έγραψε η ίδια για την Βόρειο Ήπειρο και την ανάγκη να ξαναζωντανέψει ο τόπος.

και 5ον) Ούτε την ημέρα έγραψαν σωστά (η εκδήλωση έγινε το Σάββατο και όχι την Κυριακή), αλλά ούτε και τα ονόματα του ΠΑΣΥΒΑ και του ΕΣΒΗ 1914. Όσο για τους Έλληνες "παραστρατιωτικούς εξτρεμιστές", προφανώς γελάει και ο ίδιος που το έγραψε.






Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Αφιέρωμα στις αυτόνομες εθνικές μειονοτικές περιοχές της Ευρώπης: Γερμανόφωνη Κοινότητα του Βελγίου



Με αφορμή την επικείμενη επέτειο της Υπογραφής του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας (17 Μαΐου 1914), δημοσιεύουμε χαρακτηριστικές περιπτώσεις εθνικών μειονοτήτων ανά την Ευρώπη, στις γεωγραφικές περιοχές των οποίων ισχύει καθεστώς Αυτονομίας.

Οι περιπτώσεις αυτές χρησιμεύουν ως ισχυρό επιχείρημα για την επαναφορά της Αυτονομίας στην Βόρειο Ήπειρο.


Γερμανόφωνη Κοινότητα του Βελγίου


Γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου (γερμανικά:Deutschsprachige Gemeinschaft Belgiens, DG) αριθμεί περίπου 70.000 από τους συνολικά 10.666.866 κατοίκους του Βελγίου
Θεωρείται η καλύτερα προστατευμένη μειονότητα στην Ευρώπη. Παρ' όλα αυτά, σημειώνεται τάση της Γερμανόφωνης κοινότητας προς την απόκτηση περισσότερης αυτονομίας από την Βαλλωνική Περιοχή στην οποία υπάγεται διοικητικά

Ιστορικό της Αυτονομίας 

Η περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως τα "Ανατολικά καντόνια" αποτελείται από τη γερμανόφωνη κοινότητα και τους δήμους Malmedy και Waimes (Γερμανικά: Weismes), που ανήκουν στη Γαλλόφωνη Κοινότητα του Βελγίου. Τα Ανατολικά Καντόνια αποτελούσαν μέρος της επαρχίας Ρηνανίας της Πρωσίας στη Γερμανία έως το 1920, αλλά προσαρτήθηκαν από το Βέλγιο μετά την ήττα της Γερμανίας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την επακόλουθη συνθήκη των Βερσαλλιών.
Έτσι έγιναν γνωστά και ως τα "εξαγοραζόμενα καντόνια". Η ειρηνευτική συνθήκη των Βερσαλλιών απαίτησε την «αμφισβήτηση» του τοπικού πληθυσμού. Όσοι δεν θέλησαν να γίνουν Βέλγοι και ήθελαν να παραμείνει η περιοχή στη Γερμανία, έπρεπε να εγγραφούν μαζί με το πλήρες όνομά τους και τη διεύθυνση τους στη βελγική στρατιωτική διοίκηση, αντιμετωπίζοντας αντίποινα ή ακόμη και απέλαση.


Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 υπήρξαν μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Γερμανίας και του Βασιλείου του Βελγίου που φαινόταν να τείνουν να πουλήσουν την περιοχή πίσω στη Γερμανία ως τρόπο βελτίωσης των οικονομικών του Βελγίου. Έχει αναφερθεί μια τιμή 200 εκατομμυρίων χρυσών σημάτων. Σε αυτό το σημείο, η γαλλική κυβέρνηση, φοβούμενη για την πλήρη μεταπολεμική ανατροπή, παρενέβη στις Βρυξέλλες και οι συνομιλίες μεταξύ Βελγίου και Γερμανίας σταμάτησαν.

Τα νέα καντόνια ήταν μέρος του Βελγίου για μόλις είκοσι χρόνια, αφού το 1940 επανήλθαν στη Γερμανία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πλειοψηφία των κατοίκων των ανατολικών καντονιών εξέφρασε την ικανοποίησή της, καθώς θεωρούνταν γερμανική. Μετά την ήττα της Γερμανίας το 1945 τα καντόνια προσαρτήθηκαν για άλλη μια φορά από το Βέλγιο και ως αποτέλεσμα της υποτιθέμενης συνεργασίας με τη Ναζιστική Γερμανία επιχειρήθηκε η απο-γερμανοποίηση του τοπικού πληθυσμού από τις αρχές του Βελγίου και της Βαλλονίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 το Βέλγιο χωρίστηκε σε τέσσερις γλωσσικές περιοχές:
την ολλανδόφωνη φλαμανδική περιοχή, τη γαλλόφωνη περιοχή, τη δίγλωσση πρωτεύουσα των Βρυξελλών και τη γερμανόφωνη περιοχή των ανατολικών καντονιών. Το 1973, δημιουργήθηκαν τρεις κοινότητες και τρεις περιφέρειες και χορηγήθηκε εσωτερική αυτονομία. Τότε ιδρύθηκε και το νομοθετικό Κοινοβούλιο της Γερμανόφωνης Κοινότητας.

Σήμερα η Γερμανόφωνη Κοινότητα έχει ένα δίκαιο βαθμό αυτονομίας, ιδιαίτερα σε γλωσσικά και πολιτιστικά θέματα, αλλά εξακολουθεί να παραμένει μέρος της Περιφέρειας της κυρίως γαλλόφωνης Βαλονίας. 
Κατά τα τελευταία χρόνια, υπήρξε μεγάλο επιχείρημα ότι η γερμανόφωνη κοινότητα θα πρέπει να αποκτήσει το δικό της πλήρως αυτόνομο κρατίδιο, με την μεταφορά από την περιφέρεια της Βαλλονίας αρμοδιοτήτων που αφορούν, μεταξύ άλλων, την κοινωνική πολιτική, τη διατήρηση των περιοχών και των μνημείων, την προστασία του περιβάλλοντος, τις μεταφορές, τη χρηματοδότηση των δήμων. 
Ένας από τους υποστηρικτές της πλήρους περιφερειακής αυτονομίας για τη Γερμανόφωνη Κοινότητα είναι ο Karl-Heinz Lambertz, Πρόεδρος της τοπικής κυβέρνησης από το 1999 έως το 2014.  
Ειδικότερα, σύμφωνα με την κυβέρνηση της Γερμανόφωνης Κοινότητας, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η περιφερειακή αυτονομία στα θέματα χωροταξίας, οικοδόμησης και στέγασης. 

Εθνόσημο Γερμανόφωνης
Κοινότητας Βελγίου
Διοίκηση

Η γερμανόφωνη κοινότητα έχει τη δική της κυβέρνηση, η οποία διορίζεται για πέντε χρόνια από το δικό της κοινοβούλιο. Επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ο Πρόεδρος - Υπουργός, ο οποίος ενεργεί ως «πρωθυπουργός» της Κοινότητας και επικουρείται από το υπουργείο της γερμανόφωνης κοινότητας. 

Η κυβέρνηση του 2014-2019 αποτελείται από τέσσερις υπουργούς:
- Oliver Paasch, Πρόεδρος και Υπουργός Τοπικής Αυτοδιοίκησης
- Isabelle Weykmans, Αντιπρόεδρος και Υπουργός Πολιτισμού, Μέσων Ενημέρωσης και Τουρισμού
- Harald Mollers, Υπουργός Παιδείας

- Αντώνιος Αντωνιάδης, Υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων

Το Κοινοβούλιο της Γερμανόφωνης Κοινότητας αποτελείται από 25 μέλη. 

Σημαία και εθνόσημο

Το 1989, υποβλήθηκε πρόσκληση υποβολής προτάσεων για τη σημαία και το εθνόσημο της Γερμανόφωνης Κοινότητας. Τελικά το εθνόσημο της Κοινότητας σχεδιάστηκε με τη συγχώνευση των εθνόσημων του Δουκάτου του Λιμβούργου και του Δουκάτου του Λουξεμβούργου, στα οποία ανήκαν ιστορικά τα δύο μέρη της κοινότητας.


Το διάταγμα που εγκρίθηκε την 1η Οκτωβρίου 1990 και δημοσιεύθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1990 ορίζει το εθνόσημο, τη σημαία, καθώς και την Ημέρα της Γερμανόφωνης Κοινότητας του Βελγίου, η οποία επρόκειτο να εορτάζεται ετησίως στις 15 Νοεμβρίου.





Με κόκκινο χρώμα η γεωγραφική θέση της Γερμανόφωνης Κοινότητας Βελγίου
εντός της επικράτειας του Βασιλείου του Βελγίου


από en.wikipedia